W jakim stylu słuchasz? Sprawdź się w psychozabawie! (Test)

Czy potrafisz słuchać uważnie? Jaki jest twój styl słuchania? Dowiedz się tego w naszej psychozabawie

Wyobraź sobie, że kolega z pracy mówi do ciebie: – Czuję się okropnie zmęczony. Wydaje mi się, że jestem odpowiedzialny za więcej projektów niż ktokolwiek inny. Zastanów się, jak zareagujesz. Sprawdź, która odpowiedź jest ci najbliższa – możesz wybrać więcej niż jedną:

a) Masz tyle pracy, że trudno temu podołać. To cię przygnębia.

b) Czy wszystkie projekty wymagają tyle pracy?

c) Chyba rzeczywiście masz za dużo na głowie. Dlaczego nie porozmawiasz o tym z przełożonym?

d) Przykro mi, że jesteś tak przeciążony.

e) Wydaje mi się, że po prostu źle organizujesz sobie czas.

Każda odpowiedź odpowiada innemu stylowi słuchania.
A teraz sprawdź, jaki jest Twój styl.
Odpowiedź znajdziesz poniżej zdjecia.

934875

Stawianie pytań – odp. b. – Zadajesz pytania, by uzyskać dodatkowe informacje. Nie zakładasz, że wiesz, co myśli rozmówca. Pokazujesz, że interesuje cię, co ma do powiedzenia druga osoba.

Udzielanie rad – odp. c. – To najczęstsza reakcja na problemy innych. Powinniśmy ich udzielać jednak wtedy, gdy rozmówca sam o nie poprosi. Jeśli nie jest gotowy na ich przyjęcie, może się poczuć zagrożony.

Analizowanie – odp. e. – Przedstawiasz swoją interpretację sytuacji. Czasem pomaga to bardziej obiektywnie spojrzeć na problem. Jeśli jednak twoja interpretacja jest błędna, może pogorszyć samopoczucie rozmówcy. Czy nie postępujesz zbyt autorytarnie?

Parafrazowanie – odp. a. – Własnymi słowami (a nie powtarzając czyjeś słowa) starasz się powtórzyć wypowiedź, by upewnić się, czy dobrze ją rozumiesz. To dobry sposób na ochłodzenie temperatury sporu – rozmówca wie, że potrafisz dostrzec jego punkt widzenia.

Wsparcie – odp. d. – Okazujesz rozmówcy, że się z nim solidaryzujesz. To cenna umiejętność, dzięki której możesz dodać komuś otuchy w trudnej sytuacji.

.

Oprac. na podstawie R. B. Adler, L. B. Rosenfeld i R. F. Proctor:
Relacje interpersonalne. Proces porozumiewania się (REBIS, 2006)